O mnie

 

Nazywam się Ewelina Lewkowicz-Żmojda, jestem supraślanką. Z urodzenia i wyboru. Rozum wskazywał mi różne inne miejsca do życia, piękne i pełne perspektyw. Serce jednak wybrało, jak chciało. Po kilku latach spędzonych z dala od rodzinnego miasteczka, postanowiłam do niego powrócić.

W grudniu 2014 roku, wraz z koleżanką fotografką – Martą Żynel założyłyśmy profil społecznościowy na Facebooku Baśniowy Supraśl. Od tamtej pory publikujemy na nim regularnie zdjęcia, na których staramy się oddać choć odrobinę magii miasteczka i otaczającej go natury. Zgromadziłyśmy wiernych fanów, którzy są najlepszym dowodem, że Supraśl potrafił rozkochać w sobie nie tylko nas, ale także wielu innych ludzi – nawet tych z odległych krańców świata.

Kocham fotografię, uwielbiam spacery z aparatem. Równie mocno lubię pisać (więcej o tym na mojej innej stronie: Między słowami). Blog Baśniowy Supraśl to połączenie kilku pasji: do Supraśla, fotografii, pisania i dzielenia się spostrzeżeniami z innymi. Nie jestem przewodnikiem turystycznym, dlatego nie obiecuję tu kompendium wiedzy o Supraślu. Jeżeli gdzieś w informacjach znajdziecie błąd, to po prostu o tym mi napiszcie: listy@basniowysuprasl.pl.

Na stronie pokazuję nie tylko miejsca „oficjalne” (Zabytki), ale także trochę miejscówek (Miejscówki), które trudno znaleźć w klasycznych przewodnikach. Oprowadzam Was po Supraślu bardzo subiektywnie. Portretuję ludzi (Ludzie) którzy nie zawsze grają pierwsze skrzypce i są na okładkach. Czasami jest to po prostu turysta, którego pytam o Supraśl. Są tu też krótkie relacje z niespiesznych spacerów z aparatem (Spacer z aparatem), podczas których staram się mieć otwartą głowę na to, co widzę. Koniecznie zajrzyjcie do wspomnień z wakacji spędzanych w Supraślu, spisanych przez człowieka, który od lat mieszka w Kanadzie, a pamięta wszystko ze szczegółami. Nimi właśnie podzielił się Adam Banach: wpierw ze mną, a teraz z Wami (Pamiętnik z wakacji).

Zapraszam serdecznie do śledzenia profilu Baśniowy Supraśl na Facebooku oraz Istagramie.

Oczywiście oprócz obserwowania Baśniowego Supraśla wirtualnie, szczególnie mocno zachęcam Was do przyjazdu, choć na parę dni. Możecie potem wysłać mi relację, z chęcią przeczytam!

Dziękuję!

Nie pisałabym tu o sobie, nie realizowałabym tego projektu, gdyby nie wielu wspaniałych ludzi, którzy wspierają mnie w działaniach. Chcę podziękować jeszcze raz wszystkim, którzy pomogli mi zebrać odpowiednią sumę w projekcie crowdfundingowym, dzięki któremu mogłam nabyć potrzebny mi sprzęt fotograficzny. Dziękuję Adamowi Banachowi za inspirującą znajomość, dzięki której otrzymałam niesamowity materiał do publikacji . Dziękuję Marcinowi Rogalskiemu za przyjacielski prezent w postaci logo Baśniowego Supraśla. Jeżeli szukacie utalentowanego grafika, a przy okazji cudownego człowieka do współpracy, odsyłam właśnie do niego. Dziękuję Marcie Żynel za kilka lat inspiracji fotograficznych, wspólnych wypraw o świcie na plenery, oraz za to, że udowodniła, iż pasja może przekuć się w sposób na życie. Dziękuję Romanowi Gutkowi za to, że uwierzył w Supraśl i tu właśnie postanowił zorganizować najpowolniejszy festiwal w Polsce PodlasieSlowFest. Dzięki opowieściom oraz zdjęciom archiwalnym Tomasza Ołdytowskiego z Towarzystwa Przyjaciół  Supraśla, mogłam opisać fabrykancką historię Supraśla. Dziękuję!

Przesyłam wszystkim baśniowe pozdrowienia!

 

Opracowując teksty o historii i zabytkach Supraśla, korzystałam z następujących źródeł:

W supraskim i balsthalowskim garncu…R.Dobrowolski (red.), Supraśl 2014.

M. Zalewski, Dawny Supraśl, Warszawa-Supraśl, Państwowe Muzeum Archeologiczne w Warszawie, Stowarzyszenie Collegium Suprasliense, 2006.

S. Łajewska-Szypluk, Supraśl. Pałac Buchholtózów – siedziba Liceum Plastycznego im. Artura Grottgera, Warszawa, Wydawnictwo Hartigrama, 2009.

Park Krajobrazowy Puszczy Knyszyńskiej. Przyroda-Kultura-Historia. Informator turystyczny, Stowarzyszenie Przyjaciół Puszczy Knyszyńskiej „Wielki Las” (oprac.), Supraśl 2013.

www.dworypogranicza.pl

www.ciekawepodlasie.pl